foto

 

Mijn verhaal gaat over mijn vriendin Miranda en haar dochtertje Noa van 6. Miranda is een leuke meid met een overdosis aan intelligentie, onweerstaanbare charme en had tot voor kort haar leven redelijk in de hand. Ik zeg nu 'had' want op 6 maart 2007 werd mijn vriendin opgepakt wegens het opzettelijk weghouden van Noa van haar vader danwel het niet respecteren van een rechterlijk bevel. Miranda en haar moeder werden door 6 agenten van het arrestatieteam op straat aangehouden en Noa werd met geweld van hun vandaan getrokken. Dat was de laatste keer dat moeder, oma en (klein)dochter elkaar zagen. Mijn vriendin is inmiddels verhoord en zit nu vast. Hopelijk horen we gauw wat de rechter met haar voor heeft en wat haar lot zal zijn. Noa is aan haar vader meegegeven en de kans is klein dat moeder en kind elkaar weer zullen zien.

Zo'n vier jaar geleden woonden Miranda, haar Italiaanse vriend en hun dochtertje op de Canarische eilanden. Hun relatie verslechterde en om een nieuwe start te maken, verhuisde het gezin naar Italie. Miranda's ex werd steeds geweldadiger en hield zich bezig met praktijken waar Miranda niets van wilde weten. Ze maakte een einde aan haar relatie met Noa's vader en besloot om hulp te gaan zoeken bij officiële instanties. Aangezien Miranda's ex al eerder met justitie in aanraking is gekomen en Miranda een buitenlandse was konden de officiele instanties niet direct beslissen aan wie Noa toegewezen moest worden. Aan haar Nederlandse moeder toewijzen zou immers betekenen dat het kind zeer waarschijnlijk in Nederland zou opgroeien. 'Uitgesloten en ondenkbaar!', aldus de officiele instanties in een Mediteriaans land, behorende tot de EU. In een later proces kreeg Miranda alsnog de voogdijschap toegewezen, maar was volgens de wet nog niet bevoegd om met Noa het land uit te reizen. Aangezien er ook de angst bestond dat haar ex hun iets zou aandoen, werden Miranda en de kleine Noa in een tehuis geplaatst. Om te voorkomen dat Miranda met het kind ervandoor zou gaan, werd haar paspoort in beslag genomen. Ondanks dat Miranda de voogdijschap had, zag het ernaar uit dat ze zonder Noa terug moest keren naar Nederland. Inmiddels wist haar ex waar ze ondergedoken zat en In een onbewaakt ogenblik van paniek zag Miranda kans haar kind uit het tehuis mee te nemen en vluchtte naar Nederland. 

In Nederland aangekomen vroeg Miranda de voogdijschap over haar dochter en kreeg dat toegewezen. Drie jaar lang woondde Noa in Nederland, sprak vloeiend Nederlands, zat op school, zwemles en ballet en speelde onbezorgd met vriendjes en vriendinnetjes. Om het contact tussen vader en kind niet te verstoren zorgde Miranda dat Noa telefonisch bereikbaar was voor haar vader. Wanneer haar ex hier was haalde zij hem van Schiphol op, bracht hem naar zijn hotel, nam hem mee uiteten en bracht hem na elk verblijf weer naar Schiphol. Het vergde enorm veel energie van haar want elk minuut samenzijn werd benut om de ergste bedreigingen en de grofste beledigingen op haar af te vuren.

Vanaf het moment dat Miranda zich in Nederland vestigde was haar ex een zaak tegen haar begonnen, wegens het ontvoeren van Noa uit Italie. Tot 2 keer toe werd Noa aan haar moeder toegewezen. Helaas hebben deze uitspraken onze grootste angst niet kunnen verdwijnen want na 3 jaar procederen besloot het Hof in Den Haag uiteindelijk verleden maand dat Noa per omgaande naar Italie teruggeleid moest worden. Het Haags Verdrag kon hierbij niet genegeerd worden. Aangezien Miranda bang was dat Noa in Italie wederom onder toezicht van de officiele instanties geplaats zou worden, en beide ouders helemaal niets meer over het kind te zeggen zouden hebben, besloot ze voor de 2e keer te vluchten. Ze dook onder met haar kind, in afwachting van de opvolgende rechtszaak hier in Den Haag. In de tussentijd dreigde Noa's vader dat moeder en dochter elkaar nooit meer zouden zien, mocht Noa aan hem toegewezen worden. Hij zou namelijk, zoals hij al jaren mijmelde, terstond naar Zuid-Amerika vertrekken om in alle vrijheid te kunnen leven. Hoe Noa in dat plaatje past is ons een raadsel aangezien moeder en kind al eens in het verleden "zijn vrijheid ontnomen hadden", maar dit terzijde. Het was hem niet om het geluk van zijn kind te doen, het was een principekwestie. Immers, "geen enkele vrouw zou ongestraft z'n ego krenken!" 

Noa is vanaf haar geboorte altijd dicht bij haar moeder geweest, dit in tegenstelling tot haar vader toen zij drieen nog in het buitenland woonden. Het kind was ontroostbaar toen ze verleden maand te horen kreeg dat zij waarschijnlijk naar naar vader moest.

'Tot verleden maand hadden wij alle vertrouwen in de Nederlandse rechtbank. Het leek ons ondenkbaar dat een Nederlandse rechter een kind -dat slechts 6 maanden in Italie had gewoond- zou meegeven aan een buitenlandse/Italiaanse vader met een strafblad. Het vertrouwen in ons rechtssysteem was verleden maand in 1 klap teniet gedaan. Weerzinwekkender is de brute manier hoe Miranda en Noa door 6 man sterk uit elkaar zijn gehaald in een winkelstraat. Dit 'Wild West' tafereel was onnodig geweest bij een vrouw van amper 58 kilo 'zwaar', en kind van 6 jaar oud en een oma (Moeder van Miranda) van in de zestig'. Noa heeft gegild en gehuild; Aan de overkant van de straat stonden de kinderen van de lagere school stilletjes toe te kijken...

Nadat Noa bij Miranda werd gegehaald heeft Miranda de media opgezocht. Met deze actie hoopte ze te bereiken dat onze regering eens Het Haags Verdrag en het agressieve gedrag van de politie eens onder de loep zal nemen. Haar ex zag dit als zwartmakerij naar hem toe en besloot tevens een artikel in de krant te laten plaatsen. Daar ik het enigzins verwacht had, ben ik toch erg geschrokken van de negatieve en hatelijke uitlatingen van sommige reageerders. Zonder de details te weten gingen sommigen er al vanuit dat Miranda een slechte moeder zou zijn die goed toneel kan spelen en graag in de schijnwerpers wil staan. Immers, de rechters hadden het kind naar de vader teruggestuurd dus 'er zal wel iets goeds mis zijn dat mens'. De reden waardoor Miranda deze juridische strijd verloren heeft, heeft simpelweg te maken met Het Haags Verdrag. In een geval als deze wordt er -jammergenoeg- NIET gekeken naar het welzijn van het kind en of er reeds een voogdijschap, zoals in het geval van Miranda, toegewezen was. Er wordt alleen gekeken naar wat Het Gedrag zegt en dat zegt dat een kind teruggeleid moet worden naar land van herkomst.

Het kind weghouden van haar vader is volgens sommigen een kwalijke zaak. Een vader heeft net als een moeder evenveel rechten om bij de kinderen te mogen zijn, mits beide ouders in staat zijn om voor hun kroost te zorgen. Haar -volgens de wet- ongepaste en wellicht strafbare handeling is een vaststaand feit, maar misschien zou men eens even stil moeten staan en zich afvragen wat hiervan de toedracht was. Miranda voelde zich niet veilig bij haar ex en wetende waar deze man toe in staat is besloot ze zichzelfzelf, maar vooral haar kind, in veiligheid te stellen. Een reactie wat mensen alleen kunnen begrijpen als ze in een dergelijk situatie hebben gezeten.

Inmiddels is er weer enige tijd verstreken, sinds Miranda haar dochtertje voor het laatst heeft gezien. Er is in die tijd heel wat gebeurd.
Miranda belt, de hoorn wordt erop gesmeten, Miranda belt en krijgt haar ex aan de telefoon. Ze wordt vervloekt en voor alles wat lelijk is uitgemaakt, Miranda belt maar moet de volgende ochtend terugbellen, Miranda belt de volgende ochtend en krijgt te horen dat Noa op school zit, Miranda belt 's avonds en krijgt te horen dat ze zaterdag terug moet bellen, Miranda belt zaterdag en krijgt Noa te spreken. Halverwege het gesprek wordt de hoorn afgepakt en erop gesmeten, Miranda belt en Noa klinkt angstig en vraagt verdrietig wanneer haar moeder ook komt, Miranda belt en krijgt van ex de vraag wat het kind zoal eet. Noa schijnt bijna niks te eten en aangezien ze haar vader niet verstaat, weet deze niet wat hij ermee aan moet, Miranda belt en er worden haar instructies gegeven: Ze mag niet huilen, moet zeggen dat pappa van Noa houdt en dat Miranda vindt dat het het beste is dat Noa daar bij pappa is....

De afgelopen jaren heb ik er met mijn neus bovenop gezeten, maar nu sta ik deze weken langs de zijlijn. Het verdriet van Miranda en haar moeder, en zeer zeker dat van kleine Noa- gaat mij door merg en been. Ik weet niet hoe ik ze troosten moet, kan de juiste woorden niet vinden. Ik weet wat deze vrouw heeft moeten doorstaan en ik heb gezien hoe gelukkig Noa hier in Nederland was. Ik -als ongelovige der ongeloven- bid tot alle goden dat Noa's vader spoedig zal inzien wat hij in het verleden heeft misdaan en wat Miranda ertoe heeft bewogen om Noa mee te nemen. Er zijn zoveel dingen wat ik nu zou willen aankaarten, van Het Haags Verdrag tot het ontbreken van het menselijk aspect in dit verhaal. Maar ik weet simpelweg niet waar te beginnen. Is het naleven van wetten en regels belangrijker dan luisteren naar de stem van de kleine Noa? Negatieve uitlatingen over trouwen met een buitenlander zijn wat mij betreft tegen dovemans oren gericht daar niemand het in de hand heeft op wie je verliefd wordt. Ik wil niet horen over weesjes in oorlogsgebieden die zieliger zijn dan Noa of ouders wiens kinderen zijn overleden. Nee, dit verhaal gaat over een vrolijk babbelend kind aan mijn eettafel aan wie ik eens tot 100 heb leren tellen en van wie de navelstreng met haar moeder doorgesneden is op het moment dat de Nederlandse rechter de woorden uitsprak: "In naam der Koningin..."

Miranda's verhaal kan je hier verder te lezen.